Naar Ravenna

24 mei
We reden vandaag door een vlak land, zo vlak als Groningen. Het is dat ik kleine zilverreigers zie en karekieten hoor, dat ik me realiseer dat we echt in Italie zijn. Het is net de polder, we hebben zelfs een pontje gehad! Overigens is er ook iets wat we missen, als we dit land met de polder vergelijken: er is geen koe of schaap in een wei te zien. Het land is wat dat betreft heel stil. In de polder kun je, als het saai wordt, nog wel eens boe of beh roepen en antwoord krijgen van een koe of schaap, hier niets van dat: deze internationale taal is hier niet.
Onderweg toen we even stopten, sprak me wel een oud boertje aan. Hij babbelde er op los en ik knikte maar ja en amen. Dit is wat ik er van begrepen heb: hij had een heel intelligente hond, die niet blafte tegen toeristen, aardig he! Daarbij vond hij Italie het mooiste land van de wereld: wat vonden wij er van? Hij hoefde niet naar het buitenland, hij was wel in Venetië geweest en dat was mooi.
In dit vlakke land reden we met een lekker briesje in de rug, daarbij was het licht bewolkt en 24 graden, prima fietsweer. Ondanks het feit dat we pas om half 9 vertrokken hadden we er met het middaguur al 60 km op zitten.
Vlak voor het pontje was een heel groot meer waar flamingo's in rond scharrelden! Handig is het dat ik dan mijn kleine kijkertje in mijn tasje heb zitten, want dan zijn ze wel veel mooier zichtbaar. Ook de bruine kiekendief die boven het land scheerde kon ik zo even wat dichterbij halen. Thuis nog eens nazoeken of hij het echt was.

En ja nu zitten we in Ravenna midden in de stad, vlak bij de mooiste mozaïeken die er bestaan. We hebben ons snel gedoucht en de kleren gewassen en zijn toen op stap gegaan om al dat moois te gaan zien. Het is weer iets totaal anders dan wat we tot nu toe allemaal gezien hebben. Hier en daar heeft de stad wel iets dat ons aan Madrid herinnert, en ook de kerken die we zien lijken op kerken in Spanje. Ik vind deze wel mooi. 
De mozaïeken zijn prachtig, daar zijn geen woorden voor!

Na een extra groot ijsje, kennelijk is dat dan weer iets van hier, zit ik nu op het balkonnetje van de B en B het verslag te typen.

Morgen is het vlakke land bijna voorbij, na het eerste stuk dat zelfs naar de kust gaat draaien we af en gaan richting de Appenijnen. Ik ben benieuwd of de hoogtestage me nog diensten bewijst. We zullen zien.